A Poem from Filíocht Uladh by Máire Uí Chonboirne.


Ceacht

 
Tá an ghaoth ag séideadh ó cheann, ‘ceann an bhaile,
Tá an fharraige bogtha le neart,
Tá mé féin gaibhte istigh ar an oileán
‘S mo ghrása amuigh ar tír mór
Tá an cleamhnas sé mhí iar a dhéanamh
Bhí an tréigint i ndán dom ón tús
Nuair a labhair sé an focal le m’athair
ba róbhreá leis an bhólacht ‘s an duais.
 
Ach is gile an spré údaí ‘fuair sé
Nuair a bhí sé ‘dul thart ar an tír
I maoin eallaigh char chuir sé riamh spéis
Ná go dtáinig an annir air thiar.
Staicín áiféise mise ón uair sin
a d’imigh mo leannán dhil uaim.
Cha labhraim níos mó faoi mo mhuirnín
tá mé caite faoi chian ‘s faoi ghruaim.
 
Pill arais orm a rúin ‘s a chéadsearc
Ná tréig mé ‘s an tachrán seo liom,
Beidh muidbeirt inár suí cois an chladaigh
ag éisteacht le tuaim bhinn na dtonn.
Chann fillean mo ghrasa níos mó orm
Chann feiceann se choíche mo bhua,
an stócach bheas ag súgradh ‘s ag léimnigh
i bhfad thoir ar bheanna an Dúin.”
 
As Filíocht Uladh 1960-1985, le Gréagóir ó Dúill. Coiscéim 1986
 

‘The Last Walk ‘, Basil Blackshaw from Wiki images.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: